Historie
Behalve op IJsland kwamen wolven vroeger in heel Europa voor, ook in Nederland. In een ver verleden was er ontzag voor wolven en hun efficiënte jacht, maar gaandeweg zagen mensen wolven steeds meer als bedreiging of concurrent. Wolven werden steeds intensiever vervolgd.
In 1897 werd bij Heeze in Noord–Brabant de laatste wolf in Nederland gezien. Door eeuwen van vervolging was de wolf toen al uit grote delen van ons land verdwenen. Eerste in de westelijke provincies Noord- Zuid-Holland, later in Utrecht (1775), Drenthe (1780), Gelderland (1822) en Limburg (1869). De Laatste gedode wolf in Nederland was in 1881 in Helvoirt, Noord Brabant. Rond deze tijd, in 1886 stierf de wolf ook in Belgie uit. Eerder is 1743 was hij al uit Groot-Brittannië verdwenen. Uiteindelijk werd de wolf teruggedrongen tot het voormalige Oostblok en de gebergtes van Italië en Spanje.
In 1982 werd de Bern-conventie van kracht waarbij alle Europese landen getekend hadden om, naast vele anderen soorten, de wolf te beschermen. Inmiddels is de wolf aan een herstel in Europa bezig en is hij weer te vinden in landen als Zweden, Frankrijk en Zwitserland. In 1998 werd er in de Oost-Duitse regio Lausitz een eerste roedel wolven waargenomen en inmiddels is de populatie hier uitgegroeid tot 5 roedels met welpen en één niet-reproducerend paar. In het aangrenzende deel van West-Polen bevinden zich nog eens 3 roedels. Ook worden er steeds vaker jonge uitzwervende dieren waargenomen. Inmiddels zit er een jong dier bij Hessen op zo’n 200 kilometer van de Nederlandse grens en is het wachten tot Nederland zijn eerste wolf weer kan verwelkomen.
